Weinig baanzekerheid en ‘wildgroei’ aan dienstverbanden voor werknemers met beperking

Foto door Herman Maatkamp

“Sinds de invoering van de Participatiewet is er een woud aan dienstverbanden en voorwaarden ontstaan. Veel tijdelijke contracten, weinig baanzekerheid en sobere arbeidsvoorwaarden voor werknemers met een beperking,” stelt kenniscentrum SBCM. Het kenniscentrum en A&O-fonds sociale werkgelegenheid trekt deze conclusie uit een verkennend onderzoek ‘Dienstverbanden en arbeidsvoorwaarden doelgroep Participatiewet’ dat in opdracht van hen is uitgevoerd door het CAOP.

“Mensen die niet zelfstandig het minimumloon kunnen verdienen, komen vaker, maar ook nog te weinig aan regulier werk. En of zij een baan blijven houden, is nog maar de vraag,” zegt SBCM-voorzitter Huib van Olden.

Tijdelijke contracten
Werknemers met een beperking krijgen veelal opeenvolgende tijdelijke contracten van tussen de 12 en 40 uur per week. Zij zijn vanuit de banenafspraak en met een loonkostensubsidie aan de slag gegaan, maar hun baanzekerheid is onduidelijk. Via publieke detacheringsorganisaties en voor werknemers ‘nieuw beschut werk’ kunnen de arbeidsvoorwaarden soberder zijn dan bij veel reguliere werkgevers. Ook ontbreekt vaak een pensioenregeling, komt uit het onderzoek.

Sociale werkvoorziening
Het onderzoek van SBCM geeft volgens het kenniscentrum inzicht in de praktijk achter de cijfers die het Sociaal en Cultureel Planbureau naar buiten bracht. Daaruit bleek dat de werkkansen voor mensen die eerder bij een SW-bedrijf konden werken, zijn afgenomen sinds de Participatiewet. Voor nieuwe werknemers die beschut werken geldt geen Wet sociale werkvoorziening (Wsw) en geen cao meer. Gemeenten hebben een aantal instrumenten om te zorgen dat mensen met een arbeidsbeperking zo regulier mogelijk kunnen werken. De belangrijkste zijn loonkostensubsidie en beschut werk.

Oproep SP en VNO-NCW
Voor politieke partij SP en ondernemersorganisatie VNO-NCW was het SCP- rapport aanleiding om het kabinet in een gezamenlijke brief op te roepen om de sociale werkvoorziening een tweede leven in te blazen. Ze zijn van mening dat de afbouw van sociale werkplaatsen sneller gaat dan de opbouw van het benodigde alternatief. De SP heeft zich altijd verzet tegen de sluiting, omdat er ook een grote groep mensen met een beperking is die het niet redt in een regulier bedrijf. “Dat is exact wat er nu gebeurt: met het verdwijnen van de sociale werkplaatsen valt deze groep nu buiten de boot,” aldus SP.

Breed offensief
Staatssecretaris Van Ark van Sociale Zaken en Werkgelegenheid vindt dat “we moeten waken voor het doen van algemene uitspraken over de Participatiewet op basis van een versnipperd en nog onvolledig beeld.” Wel geeft ze aan dat ze vindt dat de re-integratie van mensen met een arbeidsbeperking vanuit de Participatiewet beter kan. “Ruim de helft van de mensen uit de doelgroep banenafspraak is niet aan het werk.” Daarom heeft Van Ark een ‘breed offensief’ aangekondigd om meer mensen met een beperking aan het werk te helpen.

  • Het volledige onderzoek ”Dienstverbanden en arbeidsvoorwaarden doelgroep Participatiewet’ vind je hier (pdf).
  • Lees hier ook de reactie van FNV-vicevoorzitter Kitty de Jong op dit onderzoek.

(Bron: Gemeente.nu)

Facebook Twitter Email

  1 comment for “Weinig baanzekerheid en ‘wildgroei’ aan dienstverbanden voor werknemers met beperking

  1. Ed
    19 oktober 2018 at 10:40

    Ik vind die hele participatiewet een gedrocht, crimineel en ronduit misdadig. Een korte persoonlijke uitleg: Ik ben 52 jaar oud en werk al 38 jaar in een SW bedrijf, en ik ben nog lang niet vergeten door wie zijn toedoen ik daar terechtgekomen ben. Het zelfde “vrije bedrijf” dat nu, op straffe van flinke boetes, denkt over mijn rug een beetje goede sier met mij te kunnen maken vond mij 38 jaar geleden niet goed genoeg. 38 jaar heeft men vervolgens de kans gehad mij uit de SW te halen, dat heeft men toen niet gedaan. En nu ben ik hun niet meer nodig. Ik ga niet naar een feestje waarvan ik al bij voorbaat weet dat ik daar niet welkom ben. Dat “feestje” dat ‘DE-TA-CHE-RING” heet. Alhoewel feestje, wat is er feestelijk aan werk dat je nooit zult krijgen, je mag er alleen maar aan ruiken voor drie maanden en dan zit je weer in het SW bedrijf, als een heroïnejunk te wachten op je volgende shotje vrije bedrijf. Want dat is de SW door de participatiewet geworden, een fabriekshal vol “vrije bedrijfsjunkies”. Wachtend op het volgende detacheringsbaantje dat over God mag weten hoeveel dagen, maanden of jaren pas komt. En het einde van het “sprookje” is altijd dezelfde, je krijgt de baan niet en de poen die erbij hoort al helemaal niet. De SW bedrijven zijn moderne slavenhandelaren geworden, slaven die tegen ramsjprijzen worden aangeboden aan bedrijven die niet op ze zitten te wachten. Nee, laat mij dan maar lekker op het SW bedrijf zitten. Kloteklusjes krijg ik daar ook wel te doen maar dan duw ik mijn tanden wel even op elkaar, desnoods met mijn tong ertussen, en bijt ik maar even door de zure appel heen. Maar die appel zal minder zuur zijn dan die appel die Detachering heet. Want ik weet niet wat ik erger moet vinden. Een klap in mijn smoel door een kloteklus op het werk of een schop onder mijn kont van een werkgever uit het vrije bedrijf die me liever ziet gaan dan komen en mij alleen maar aanneemt omdat hij dat van “Den Haag” moet, niet omdat hij dat wil. Geef die fopspeen maar aan een ander. Mijn “baby’tje” steekt zijn eigen duimpje wel in zijn mond, dan is hij ook zoet. En hij kraait het uit van plezier. Door de participatiewet zijn SW bedrijven veranderd in “uitzendbureaus voor kneusjes”, en als je wilt weten hoe men daar mee omgaat loop je maar een groente en fruitafdeling van een supermarkt binnen. Mensen waar het vrije bedrijf niet op zit te wachten proberen te slijten aan dat vrije bedrijf. Uit welke straalbezopen kop is dat horrorscenario ooit ontsproten? En als ik het in Den Haag voor het zeggen had kwam er onmiddellijk een einde aan deze farce.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *