ACCEPTEREN, LOSLATEN EN DOORGAAN

Drie werkwoorden die een ieder van ons zeer bekend voorkomen. Het accepteren van de feiten, loslaten wat niet meer kan en vervolgens kijken naar wat nog wel mogelijk is en doorgaan. Zelf sta ik ook weer op zo’n punt. Tien jaar geleden ging ik op mezelf wonen in een Fokuswoning. Daarvoor had ik heerlijk bij mijn ouders gewoond en het jaar dat ik in Zweden zat, had ik altijd collega’s of persoonlijk assistenten om me heen. Maar toen kwam het moment om echt op mezelf aangewezen te zijn. Natuurlijk kon ik de ADL-assistenten van Fokus oproepen, maar ik wilde toch zoveel mogelijk zelf doen. Op dat moment kwam Stichting De hond kan de was doen, tegenwoordig hulphondenschool De Click, met het unieke concept van het teamtrainingsprogra

mma voor mens en hulphond. Ik wilde niets liever dan een hond en de hulp - ook al realiseerde ik me toen nog niet wat een hulphond werkelijk voor me kon betekenen - kon ik in deze nieuwe situatie goed gebruiken. Na een succesvolle week met een logeerhond was ik ervan overtuigd: ik wilde een hond en ik wilde hem zelf opleiden tot mijn hulphond. Na enig speurwerk kwam de trainster met huis-, tuin- en keukenhond Dani, een Golden Retriever van twee jaar oud. Qua gezondheid en gedrag werd hij goed bevonden om aan de opleiding te beginnen. Het zou wel een zware klus worden, aangezien hij de eerste twee jaar van zijn leven zijn eigen gang was gegaan. Iedere dag trainden we samen en één keer in de week met de trainster. Soms gingen we twee stappen vooruit en dan weer een achteruit, maar het lukte. Binnen een half jaar waren we een dreamteam. Dani opende deuren en kastjes, drukte op alle knoppen, hielp met boodschappen doen, gaf alles aan waar ik niet bij kon en hielp me in en uit de kleren. Op deze manier was ik in huis flink onafhankelijk geworden. Had ik een makkelijke broek aan dan hielp Daan me naar bed: geen wachttijd en niemand over de vloer. Buitenshuis ging er ook een wereld voor me open. Mijn aangepaste auto was in die tijd klaar en met Daan ging en durfde ik overal naartoe. Ik had hem alles aangeleerd en wist dat we iedere situatie samen konden oplossen. We zijn veel op pad geweest, ook voor Support Magazine.

Bovenstaande tekst staat niet voor niets in de verleden tijd. Ik heb Dani, mijn fysieke en emotionele steun en toeverlaat, mijn rechterhand, vorige week moeten laten inslapen. Hij heeft een mooie leeftijd van twaalf jaar bereikt en heeft tot het laatst zijn werk kunnen doen. Hij gaf aan moe te zijn en te willen gaan. Ik kon niet anders dan dit accepteren.

Nu komt het proces van loslaten en dat gaat gepaard met veel verdriet. Ik moet verder, kijken naar nieuwe mogelijkheden. Gelukkig heb ik al één van deze mogelijkheden. Milo is zijn naam. Hij kan al heel veel. Sommige taken hield ik specifiek voor Daan. Nu moet ik ze Milo leren om zo weer zo onafhankelijk mogelijk door het leven te gaan.

Dank je wel lieve Daan! 

Monique Wijnen